Modern anlamda ulusal bir tiyatro meydana getirme gayretlerinin en önemli halkalarından birini, tiyatromuzda vücut bulan jübileler etrafında oluşturulan jübile kitapçıkları geleneği oluşturur. Bu gelenek, tarihselliğinin ve sürekliliğinin yanında oluşturduğu bilgi birikimiyle de dikkate değer bir külliyat meydana getirmektedir. Jübile kavramının altında oluşan jübile kitapçıkları, Türk tiyatrosunda ilk olarak Mardiros Mınakyan adına tertip edilmiş böylece tiyatro tarihimizin jübile ve jübile kitapçığının miladı olarak karşımıza çıkmıştır. Muhsin Ertuğrul’un 1927’de Darülbedayi rejisörlüğüne atanmasından sonra jübilesi yapılan çoğu sanatçı için bir de jübile kitapçığı tanzim edilmeye başlanmıştır. İhtifalle, jübile geleneğinin birbirinden farklılığının esasını da teşkil eden bu kitapçıklar, Darülbedayi ’den İstanbul Şehir Tiyatrolarına bir aktarım olarak geçmiş ve sürekliliğini oluşturmuştur. Jübilelerin ehemmiyetini kitapçıklara dercederek Türk tiyatro tarihinde jübilelerin kalıcı hale gelmesini sağlayan jübile kitapçığı geleneği Türk edebiyatına da modernize olmuş biyografi örnekleri diyebileceğimiz bu kitapçıkları bırakmıştır. Çalışmamızın esasını Türk tiyatrosunda jübile ve bu geleneğin eseri olan jübile kitapçıkların hem Türk edebiyatı hem Türk tiyatrosu tarihi açısından incelenmesi oluşturmaktadır.

Tiyatro, modern Türk tiyatrosu, gelenek, jübile, jübile kitapçıkları.